Paralelni lekovi

Paralelni lekovi (kod nas poznati i kao paralele ili „zamene“) su lekovi koji sadrže istu supstancu (lek) u istoj količini i istom obliku (tablete, kapsule, dražeje, ampule i dr.), ali ih proizvode različiti proizvođači.

Svaki proizvođač ima pravo da registruje ime za lek koji proizvodi. Ovim drugi proizvođači nisu sprečeni da proizvode istovetan lek, ali njihov proizvod mora imati drugo ime. Tako se acetilsalicilna kiselina (ASA) prodaje kao „Aspirin“, „Acetisal“, „Andol“, „Anbol“, „Midol“ ili „Cor-As“. Ukoliko ovi lekovi imaju istu količinu acetilsalicilne kiseline i u istom obliku, onda se oni mogu smatrati paralelama. Tako su Anbol i Andol paralele međusobno (imaju po 300mg ASA), ali nisu paralele sa Aspirinom koji sadrži 500mg supstance.

Propisi o prepisivanju i izdavanju lekova u državnim bolnicama i apotekama se povremeno menjaju, tako da je jedno vreme lekar bio u obavezi da piše hemijsko ime leka i jačinu, a pacijent bi u apoteci dobio onu paralelu koje ima, ili koju želi (ako je dostupno više paralelnih lekova). Prema važećim propisima, međutim, doktor propisuje fabričko – trgovačko ime leka. Ako u apoteci nema propisanog leka, apotekar može da ponudi pacijentu „zamenu“, a pacijent može takvu ponudu odbiti.

Kada se registruje paralela nekom postojećem leku, novi lek se testira tako da se dokaže da se ova dva leka ponašaju identično. Zato je sa aspekta lečenja potpuno svejedno koju će paralelu lekar prepisati ili pacijent koristiti.

Pored aktivne supstance, lek sadrži i veći broj pomoćnih supstanci. Kod paralelnih lekova ove pomoćne supstance ne moraju biti iste, a često su i predmet poslovne tajne. Pomoćne supstance, kao i aktivne, mogu izazvati alergijske reakcije. Moguće je da osoba bude alergična na pomoćne supstance iz jedne paralele, a da tu supstancu ne koriste drugi proizvođači. U tom slučaju je jako bitno koju paralelu pacijent koristi, jer će na neke biti alergičan a ne druge ne.